Een ruimte ontstaat als de zee zich terugtrekt.
Een moment, een opgevangen visioen,
Onder deze open luchten, een kort leven geschoren,
opgesloten in een doos, het ogenblik van de dag,
en in mijn intieme zelf, neem ik het licht met me mee,
Zonder te weten waar het heen gaat, het loopt reeds ver weg.
Een stukje universum, doordrenkt met blijheid, gered van de vergetelheid, dringt diep door in mijn ziel.
Spiegel van de toekomst.
Het kunstwerk ontwikkeld zich, evoluerend rif,
Ontdaan van alle angsten, van alle vrolijkheden,
Blikken, gevoelens, gemengde ideeën.
Op voorschrift van een nieuw canvas, ontstaat een nieuw universum.
Ik grijp het leven bij de keel, mijn penseel doordrenkt met verf,
Gewikkeld in een gevecht, omhels ik de liefdes van mijn leven.
Alles, desondanks in evenwicht, geaccentueerd, trilt in eenheid.
Het mirakel van de ontluiking vindt plaats.
Mijn verwonderde blik berust uiteindelijk in de voldoening van een nieuwe creatie.